Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

ΝΟΑΜ CHOMSKY - ντοκιμαντέρ

*




Ο Avram Noam Chomsky είναι καθηγητής στο Τμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (MIT).

Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε τρία κεφάλαια.

Α. Η ελευθερία της ανθρώπινης βούλησης.
Β. Τα μονοπώλια των Μ.Μ.Ε
Γ. Πώς μπορούμε να αντισταθούμε.
 
Περιγραφή περιεχομένου

Ο ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ παρουσιάζει στην εκπομπή ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ τις απόψεις του για την ουσία της δημοκρατίας και ασκεί κριτική στα κυρίαρχα φιλοσοφικά και πολιτικά ρεύματα της σύγχρονης εποχής. Αναφέρεται, επίσης, στις δομές και τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, στις μεθόδους και τα μέσα χειραγώγησης των πολιτών, στο ρόλο των μαζικών μέσων ενημέρωσης και στις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης.


Ανάλυση περιεχομένου (ενδεικτική)

00:03:06:00 - 00:04:19:24 :: |Δ:00:01:13:24|
Ο ΤΣΟΜΣΚΙ εκθέτει τις απόψεις του για τις συνέπειες του καταμερισμού εργασίας στον εργαζόμενο.

00:05:04:00 - 00:09:49:24 :: |Δ:00:04:45:24|
Ο ΤΣΟΜΣΚΙ μιλά για την ουσία της Δημοκρατίας, ως σύστημα πολιτικής οργάνωσης που εξασφαλίζει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να παράγει υλικά προϊόντα ή νέες ιδέες, χωρίς περιορισμούς και έλεγχο, σε εθελοντική συνεργασία με τους συνανθρώπους του.

00:11:23:00 - 00:21:58:24 :: |Δ:00:10:35:24|
Ο ΤΣΟΜΣΚΙ εκφράζει τη διαφωνία του με την άποψη ότι η ανθρώπινη φύση είναι ένα ιστορικό προϊόν και ασκεί κριτική τόσο στον λεγόμενο Κρατικό Καπιταλισμό όσο και στον Λενινιστικό Σοσιαλισμό. Αναφέρεται στο ρόλο των διανοουμένων που αποδέχονται αυτή την άποψη.

00:21:59:00 - 00:24:29:24 :: |Δ:00:02:30:24|
Ο ΤΣΟΜΣΚΙ αναφέρεται στη σύγχρονη τάση για απομάκρυνση της πραγματικής εξουσίας από τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς, καθώς και στο ρόλο διεθνών θεσμών, όπως το διεθνές νομισματικό ταμείο, η GATT κλπ.

00:24:30:00 - 00:27:48:24 :: |Δ:00:03:18:24|
Ο ΤΣΟΜΣΚΙ μιλά για την κατάσταση στη ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ και την κρατική τρομοκρατία ως μέσο χειραγώγησης των πολιτών.

00:28:42:00 - 00:36:40:24 :: |Δ:00:07:58:24|
Ο ΤΣΟΜΣΚΙ μιλά για το ρόλο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, τις INTERACTIVE λειτουργίες και τις συνέπειες από την ανάπτυξη μονοπωλίων στο χώρο του τύπου και των εκδόσεων.

00:42:50:00 - 00:49:01:24 :: |Δ:00:06:11:24|
Ο ΤΣΟΜΣΚΙ μιλά για τον ψυχρό πόλεμο, την παγκοσμιοποίηση και τις συνέπειές της στις συνθήκες δουλειάς και ζωής των εργαζομένων. Κάνει ειδική αναφορά στον ελληνικό εμφύλιο, ενώ παρουσιάζει τις απόψεις του για την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών.

Γλώσσα περιεχομένου
ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Για την ΕΤ1
Copyright 1994

Δικαιώματα

ΕΡΤ ΑΕ

Πηγή: ΕΡΤ-Αρχείο 

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

Κατανοητική Φιλοσοφία




Η περιπέτεια της ανθρώπινης χειραφέτησης 

Εγχειρίδιο έρευνας και διασκαλίας 

Κεφάλαιο 1
Κατανοητική Φιλοσοφία
 
Δύο φιλοσοφικά συστήματα μπορούμε να διακρίνουμε στη Σκέψη και το φιλοσοφικό στοχασμό της ανθρώπινης ιστορικής κλίμακας, αυτά του Ιρασιοναλισμού και του Ρασιοναλισμού. Το πρώτο δέχεται, ως μέσο γνώσης, τη διαίσθηση και όχι τη νόηση. Το δεύτερο δέχεται ότι η γνώση αποκτάται περισσότερο με τη νόηση παρά με την εμπειρία.
 
Τον σκοταδισμό και τη μυστικιστική αποθέωση του ανορθολογισμού ήρθε να πολεμήσει και διαλύσει ο ορθολογισμός. Γενικά, τρία ρεύματα απελευθερωτικής διανόησης μπορούμε να καταγράψουμε στον καθ’ ημάς Ιστορικό χάρτη της Δύσης με ή χωρίς εισαγωγικά: την αρχαία ελληνική σκέψη, το κίνημα του Διαφωτισμού στη Δυτική Ευρώπη και το επαναστατικό κοινωνικό κίνημα των εργαζομένων, με προεξάρχουσες χειραφετικές ιδεολογίες - θεωρίες αυτές του μαρξισμού - αναρχισμού. Τούτα τα ρεύματα σκέψης είναι νοησιαρχικά και αποτελούν τρεις κρίκους της ίδιας αλυσίδας, αφού το ένα είναι εξέλιξη του άλλου και διαποτίζονται από τον ίδιο λογικό πυρήνα. Όμως, όπως ξαναγράψαμε, ο ορθός λόγος από τη στιγμή που παράγει και αναπαράγει μονοσήμαντα τον εαυτό του, παύει να είναι Λόγος, διότι ολισθαίνει προς το λογικισμό. Αποπέμπει τη φιλοσοφική του μήτρα και φλερτάρει με την τεχνοκρατική, στενά επιστημονική προσέγγισή του. Ενώ καμώνεται, τάχα, ότι νοιάζεται για τον ίδιο τον άνθρωπο, ουσιαστικά λειτουργεί ανθρωποκεντρικά, με έναν αφαιρετικό τρόπο σκέψης προς τη συνολική ανθρώπινη ύπαρξη. Επιπλέον, ο ορθός λόγος σε μία προσπάθεια να ερμηνεύσει και να προσεγγίσει την ολιστική κοσμοθεώρηση, αφήνει απέξω το συντυχαίο, το απρόσμενο, το μη ορισμένο και γενικά αποστρέφεται και υποτιμά το εμβόλιμο στοιχείο. Εξάλλου, κάθε ολιστικό εγχείρημα χωλαίνει ακριβώς στον παρεισδύοντα παράγοντα, ο οποίος αποτελεί και την αχίλλειο πτέρνα του, στην κυριολεξία! Ο άνθρωπος, ως οντότητα, νοείται πάντα σε σχέση με το χωροταξικό περιβάλλον του. Και τούτο γιατί είναι ευθύς εξαρχής οροθετημένος: Ζει στον πλανήτη Γη δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς οξυγόνο, τροφή και νερό επιπροσθέτως δε, είναι άνθρωπος επειδή δεν είναι πέτρα, δέντρο, ψάρι, πουλί ή οποιοδήποτε άλλο ζώο. Με λίγα λόγια, η διανόηση συλλαμβάνει τον ανθρώπινο χαρακτήρα της με αφαιρετική -αναγκαστικά- διαδικασία και τον μελετά σε συμβατό επίπεδο, στο οποίο και τον αναγνωρίζει. Επομένως, ο ορθός λόγος, εάν πραγματικά έχει κατακτήσει σε κάποιο βαθμό την αυτογνωσία του, οφείλει να σεβαστεί και να κατανοήσει την κατά σύμβαση σπουδή της ανθρώπινης έννοιας. Οφείλει να δεχθεί και να παραδεχθεί τον αναφορικό του χαρακτήρα και τη σχέση του με τον ‘’τετράγωνο’’ και απολυταρχικό λογικισμό, που ερμηνεύει τα πάντα με εξωανθρώπινη βουλησιαρχική σπουδή, και να κρατήσει τις αποστάσεις του απ’ αυτόν. Μοιραία, λοιπόν, ο Λόγος αποβάλλει αφ εαυτού την ανθρωποκεντρική αντίληψη, που θέλει τον άνθρωπο κέντρο και σκοπό της δημιουργίας του σύμπαντος. Στήνει την ανθρώπινη παρουσία ανάμεσα στις υπόλοιπες της νεκρής και της έμβιας φύσης τις παρατηρεί και τις εξετάζει συνολικά αλλά και επιμέρους, πάντα όμως ως κρίκους της ίδιας κι αδιαίρετης αλυσίδας. Επίσης, είναι πεπεισμένος ότι: εάν η ανθρώπινη φύση αποκοπεί και ξεφύγει από τη γενικότερη αρμονία, τότε ήδη έχει αρχίσει να παίρνει το δρόμο προς τον αφανισμό της. Επομένως, γνωρίζει πολύ καλά ότι η ανθρώπινη φύση είναι τόσο πεπερασμένη όσο και οι άλλες του ζωτικού χώρου της κι άρα η δική της αγαθή έκβαση πάει χέρι -χέρι με τις υπόλοιπες. Τέλος, αντιλαμβανόμαστε πως στη φιλοσοφία του Λόγου δεν μπορεί να έχουν καμία απολύτως συμμετοχή η έπαρση και η αλαζονεία της συμβατικής - κοινής λογικής. Διότι, ο Λόγος κατανοεί και το μη λογικόν της ανθρώπινης πρακτικής. Συλλαμβάνει τη δυναμική της παρόρμησης και του πάθους και επιπλέον απομυστικοποιεί και εξορθολογίζει το τεράστιο πεδίο των ασύνειδων διαδικασιών του ανθρώπινου ψυχισμού. Αυτά τα κύρια γνωρίσματα, εν ολίγοις, χαρακτηρίζουν την ορθολογική φιλοσοφία. Δυστυχώς, όμως, δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Όσον αφορά τα προαναφερόμενα ρεύματα του ρασιοναλιστικού (ορθολογικού)φιλοσοφικού στοχασμού, και στην αρχαία ελληνική σκέψη και στο κίνημα του Διαφωτισμού, αλλά και στην ευρύτερη σοσιαλιστική κοσμοθεωρία συναντάμε την εσωστρέφεια του Λόγου. Βρίσκουμε, κατ’ επέκταση, την έπαρση και αλαζονεία του Ορθού Λόγου όχι την κατανόηση κι αυτογνωσία του. Αρκεί να θυμηθούμε το ‘’πας μη Έλλην βάρβαρος’’ στην αρχαία Ελλάδα τη δια ‘’πυρός και σιδήρου’’ εδραίωση της λογοκρατίας της Δύσης στη συλλογιστική του Διαφωτισμού. Και τέλος, το ‘’μοντέλο’’ του άκρατου παραγωγικισμού (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) στη Σοσιαλιστική ιδεολογία. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την αξία και την πολύτιμη συμβολή στην ιδέα της ανθρώπινης ελευθερίας που πρόσφεραν τα εν λόγω φιλοσοφικά ρεύματα. Όπως και δεν μπορούμε να λησμονούμε ότι, για τα τότε δεδομένα, η προσπάθεια ήταν ήδη υπερβατική. Η κριτική που ασκείται, είναι ακριβώς για τη συμπλήρωση της χειραφετικής ηθικής, η οποία συνέχει τη σύνολη διαδικασία του φιλοσοφικού ρασιοναλισμού (ορθολογισμού). Κοντολογίς, επιχειρείται η κριτική του Ορθού Λόγου, με απώτερο στόχο την αποκάθαρσή του και την ανάδειξή του σε Κατανοητική Φιλοσοφία.

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

Περί των δύο διανοητικών θεμελίων στα οποία εδράζεται το αξιοσέβαστο της Δυτικής επέκτασης ή περί της ιδέας του Λόγου και της ιδέας της Αντικειμενικότητας I.







Μιλούν για την (!) «κρίση του σύγχρονου πολιτισμού» ή του «παγκόσμιου πολιτισμού»' κι αυτό που εννοούν είναι η Δυτική ακαδημαϊκή και καλλιτεχνική ζωή.

Όμως οι καβγάδες μεταξύ καθηγητών πανεπιστημίου και οι μορφασμοί της Δυτικής τέχνης, φαίνονται πράγματα ασήμαντα, αν τα συγκρίνουμε με τη σταθερή επέκταση της Δυτικής «προόδου» και της «ανάπτυξης», δηλαδή με την εξάπλωση του εμπορίου, της επιστήμης και της τεχνολογίας της Δύσης.
Πρόκειται για διεθνές φαινόμενο: χαρακτηρίζει τόσο τις κεφαλαιοκρατικές όσο και τις -πρώην- σοσιαλιστικές κοινωνίες' είναι ανεξάρτητο από ιδεολογικές, φυλετικές και πολιτικές διαφορές και επηρεάζει ολοένα και περισσότερους λαούς και πολιτισμούς. Εδώ δεν υπάρχει ούτε ίχνος από τις διαμάχες και τις διαφωνίες που τόσο απασχολούν τους διανοούμενους μας. Αυτό που επιβάλλουν, εξάγουν κι επιβάλλουν ξανά στους ανθρώπους, είναι ένα σύνολο από ομοιόμορφες απόψεις και πρακτικές οι οποίες διαθέτουν τη διανοητική και πολιτική υποστήριξη ισχυρών ομάδων και θεσμών.

Τώρα πια οι Δυτικές μορφές ζωής βρίσκονται και στα πιο απόμακρα μέρη του κόσμου κι έχουν αλλάξει τις συνήθειες ανθρώπων που λίγες δεκαετίες πριν αγνοούσαν και την ύπαρξη τέτοιων πραγμάτων. Οι πολιτιστικές διαφορές εξαφανίζονται και τα αντικείμενα, τα έθιμα και οι μορφές οργάνωσης των Δυτικών υποκαθιστούν τις τέχνες, τα έθιμα και τους θεσμούς των ντόπιων. Το επακόλουθο απόσπασμα από έναν λόγο του προέδρου της Αμερικάνικης Εταιρείας Παρασιτολογίας περιέχει μια εξαίρετη περιγραφή αυτής της διαδικασίας:

«Η ουσία των προβιομηχανικών ιθαγενών κοινωνιών είναι η ποικιλία τους και η προσαρμογή τους στο περιβάλλον. Η καθεμιά τους συνδέεται με έναν συγκεκριμένο φυσικό περίγυρο κι έχει αναπτύξει τη δική της έκφραση, στον πολιτισμό και στη συμπεριφορά.
Η μεγάλη ποικιλία των ανθρώπινων κοινωνικών μορφών, που προκύπτουν έτσι, ανταποκρίνεται σε μια εξίσου μεγάλη ποικιλία στον φυσικό περίγυρο - κι ο κάθε συγκεκριμένος περίγυρος έχει χαρακτηριστικούς περιβαλλοντικούς περιορισμούς.

Στους αντίποδες, σχεδόν, βρίσκεται η βιομηχανική τεχνολογική ανάπτυξη που χαρακτηρίζεται από ελεγχόμενο, σχετικά ομοιόμορφο και άκρως απλοποιημένο περιβάλλον, με τυπικό του γνώρισμα την ευρέως διαδεδομένη αριθμητική μείωση των ειδών' απομένουν μόνο ελάχιστα εξημερωμένα είδη, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, κάποια φυτά και ζωικά παράσιτα που συμπτωματικά έγιναν κατοικίδια.

Σε όλα τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα του κόσμου, οι βιομηχανικές κοινωνίες χαρακτηρίζονται από άκρως εξαθλιωμένο περιβάλλον και μεγάλη εξάπλωση της ομοιογένειας.»  περισσότερα…

Αναδημοσίευση από  Δ`~.~`Δ

_________________




 extract din Paul Feyerabend: Against Method (Anything Goes)

*

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

Από την Επιχειρησιακή Ηθική στο Αναγκαστικό Fair Play [express version]



Άρθρο του Άλκη Γούναρη που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ τον Ιούνιο 2012, σε ειδικό αφιέρωμα για την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη. σελ. 16-17

_________________________________________________________________________________

Η αγορά, μοιάζει περισσότερο με το παιχνίδι anti- monopoly όπου κερδισμένοι είναι όσοι ακολουθούν με υπευθυνότητα την λειτουργία της ελεύθερης οικονομίας. Οι επιχειρήσεις, δρουν και αναπτύσσονται μέσα σε ένα σύστημα αγοράς το οποίο χαρακτηρίζεται από συνέργιες και συμπληρωματικότητα. Σε ένα σύστημα συμπληρωματικό, δεν μπορώ να ζημιώσω κάποιον, χωρίς να ζημιωθώ κι εγώ, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα.

…κλικ εδώ για να διαβάσετε το άρθρο.


Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Johann Ludwig Krebs: Concerto in G major for guitar and strings

*


*



Simon Vouet (9 January 1590 – 30 June 1649)  French painter


 Woman Playing the Guitar

*