Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

Περί των δύο διανοητικών θεμελίων στα οποία εδράζεται το αξιοσέβαστο της Δυτικής επέκτασης ή περί της ιδέας του Λόγου και της ιδέας της Αντικειμενικότητας I.







Μιλούν για την (!) «κρίση του σύγχρονου πολιτισμού» ή του «παγκόσμιου πολιτισμού»' κι αυτό που εννοούν είναι η Δυτική ακαδημαϊκή και καλλιτεχνική ζωή.

Όμως οι καβγάδες μεταξύ καθηγητών πανεπιστημίου και οι μορφασμοί της Δυτικής τέχνης, φαίνονται πράγματα ασήμαντα, αν τα συγκρίνουμε με τη σταθερή επέκταση της Δυτικής «προόδου» και της «ανάπτυξης», δηλαδή με την εξάπλωση του εμπορίου, της επιστήμης και της τεχνολογίας της Δύσης.
Πρόκειται για διεθνές φαινόμενο: χαρακτηρίζει τόσο τις κεφαλαιοκρατικές όσο και τις -πρώην- σοσιαλιστικές κοινωνίες' είναι ανεξάρτητο από ιδεολογικές, φυλετικές και πολιτικές διαφορές και επηρεάζει ολοένα και περισσότερους λαούς και πολιτισμούς. Εδώ δεν υπάρχει ούτε ίχνος από τις διαμάχες και τις διαφωνίες που τόσο απασχολούν τους διανοούμενους μας. Αυτό που επιβάλλουν, εξάγουν κι επιβάλλουν ξανά στους ανθρώπους, είναι ένα σύνολο από ομοιόμορφες απόψεις και πρακτικές οι οποίες διαθέτουν τη διανοητική και πολιτική υποστήριξη ισχυρών ομάδων και θεσμών.

Τώρα πια οι Δυτικές μορφές ζωής βρίσκονται και στα πιο απόμακρα μέρη του κόσμου κι έχουν αλλάξει τις συνήθειες ανθρώπων που λίγες δεκαετίες πριν αγνοούσαν και την ύπαρξη τέτοιων πραγμάτων. Οι πολιτιστικές διαφορές εξαφανίζονται και τα αντικείμενα, τα έθιμα και οι μορφές οργάνωσης των Δυτικών υποκαθιστούν τις τέχνες, τα έθιμα και τους θεσμούς των ντόπιων. Το επακόλουθο απόσπασμα από έναν λόγο του προέδρου της Αμερικάνικης Εταιρείας Παρασιτολογίας περιέχει μια εξαίρετη περιγραφή αυτής της διαδικασίας:

«Η ουσία των προβιομηχανικών ιθαγενών κοινωνιών είναι η ποικιλία τους και η προσαρμογή τους στο περιβάλλον. Η καθεμιά τους συνδέεται με έναν συγκεκριμένο φυσικό περίγυρο κι έχει αναπτύξει τη δική της έκφραση, στον πολιτισμό και στη συμπεριφορά.
Η μεγάλη ποικιλία των ανθρώπινων κοινωνικών μορφών, που προκύπτουν έτσι, ανταποκρίνεται σε μια εξίσου μεγάλη ποικιλία στον φυσικό περίγυρο - κι ο κάθε συγκεκριμένος περίγυρος έχει χαρακτηριστικούς περιβαλλοντικούς περιορισμούς.

Στους αντίποδες, σχεδόν, βρίσκεται η βιομηχανική τεχνολογική ανάπτυξη που χαρακτηρίζεται από ελεγχόμενο, σχετικά ομοιόμορφο και άκρως απλοποιημένο περιβάλλον, με τυπικό του γνώρισμα την ευρέως διαδεδομένη αριθμητική μείωση των ειδών' απομένουν μόνο ελάχιστα εξημερωμένα είδη, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, κάποια φυτά και ζωικά παράσιτα που συμπτωματικά έγιναν κατοικίδια.

Σε όλα τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα του κόσμου, οι βιομηχανικές κοινωνίες χαρακτηρίζονται από άκρως εξαθλιωμένο περιβάλλον και μεγάλη εξάπλωση της ομοιογένειας.»  περισσότερα…

Αναδημοσίευση από  Δ`~.~`Δ

_________________




 extract din Paul Feyerabend: Against Method (Anything Goes)

*

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου