Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Ανάπτυγμα καντιανής φαινομενο-λογίας ή ο τεραγωνισμός του κύκλου


Ανάπτυγμα καντιανής (μπαρόκ) φαινομενο-λογίας ή ο τεραγωνισμός του κύκλου

Στην κοινωνία, η θεωρία των φαινομένων αντί να νοείται ως ότι αφορά τα φαινόμενα, αφού γι’ αυτά και μόνο προορίζεται, ως τα μόνα για την ανθρώπινη διάνοια δυνατά εν χώρω και εν χρόνω αντικείμενα των αισθήσεων, αντιθέτως χρησιμεύει ως μεταφυσικό εφαλτήριο για μια διαλεκτική επί των νοουμένων, επί «των αντικειμένων των ίδιων» όπως λέγεται, για τα οποία η θεωρία των φαινομένων αποφαίνεται πως απλώς προϋποτίθενται λογικώς (από τον άνθρωπο, δηλαδή) ως ή υπερβατική ιδέα και μόνο, των φαινομένων. Οι μεταφυσικές θεωρίες περί της υπερβατικής φύσεως των νοουμένων [περί της ιδέας, δηλαδή,  των αντικειμένων, νοούμενης όχι ως λογική προϋπόθεση του νου, που ο ίδιος λόγω της λογικής λειτουργίας του και των δικών της αιτημάτων, θέτει ως υπερβατική προϋπόθεση των φαινομένων, αλλά ως η ίδια η υπερβατική ουσία των φαινομένων  - παρά τη ρητή διαβεβαίωση της καντιανής θεωρίας των φαινομένων πως η ουσία είναι μια κατηγορία της νόησης που μόνο επί των φαινομένων και ως φαινόμενο (η ίδια)  δύναται να έχει εφαρμογή ] και εξ αυτής ( της ιδέας των καθαρών αντικειμένων ως «βεβαιωμένης μεταφυσικής ουσίας»), η μεταφυσική των ανάλογων κανονιστικών – ηθικών αρχών που προκύπτουν ως κοινωνικοί, γραφτοί ή άγραφοι νόμοι, τίθενται ως κυρίαρχοι ρυθμιστές της κοινωνικής αντίληψης/σκέψης/ζωής. [νοούμενα = καθαρά αντικείμενα ≠ φαινόμενα = αισθητά αντικείμενα]

Η όποια «ορθολογικής παραγωγής» μεταφυσική του Καντ, δεν αναιρεί την ορθολογικότητα της παραγωγικής μεθόδου του. Διότι είναι η ίδια η μέθοδος του Καντ που αναιρεί την στηριζόμενη στη μέθοδό του, μεταφυσική.

Αν στηρίξω στο ότι δύο και δύο κάνει τέσσερα την όποια μεταφυσική παραγωγή και μετά διαπιστώσω πως δεν οδηγούμαι κατ’ ανάγκη από το δύο συν δύο, σε αυτήν, αυτό δεν σημαίνει πως δύο και δύο δεν κάνει τέσσερα. Σημαίνει πως δεν εφάρμοσα σωστά και σε όλα τα βήματα της παραγωγής μου, την ορθολογική μέθοδό μου.

Λέμε, για παράδειγμα, πως ο τετραγωνισμός του κύκλου δεν είναι δυνατός με κανόνα και διαβήτη. Αυτό είναι ανοησία. Η ουσία είναι πως δεν υπάρχει τετράγωνο που να έχει το ίδιο εμβαδόν με κύκλο. Αν υπήρχε έστω και ένα τετράγωνο που να τετραγώνιζε ακριβώς κάποιον κύκλο, αυτό θα ήταν δυνατό να σχεδιαστεί μόνο με κανόνα και διαβήτη, βήμα- βήμα, και όχι δια μαγείας. Αλλά δεν υπάρχει τέτοιο τετράγωνο. Υπάρχει μόνο η ιδέα αυτού του τετραγώνου η οποία (αν και ψευδής) νοείται ως το ισχύον, το αδιαμφισβήτητο, ενώ ο χώρος των φαινομένων (αυτός στον οποίο εργαζόμαστε με κανόνα και διαβήτη) αντί να νοείται ως ο αληθής χώρος μέσα στον οποίο κανένας κύκλος δεν τετραγωνίζεται ποτέ, θεωρείται ως ο «ελλιπής και ψευδής» χώρος μέσα στον οποίο η «αληθής» ιδέα του τετραγώνου του κύκλου, δεν δύναται να πραγματωθεί.